Waar landen als Duitsland en Nieuw-Zeeland snel met stevige en soms harde ingrepen reageerden, bleven we in Nederland toch vooral proberen ons eigen wiel uit te vinden. Met alle resultaten van dien. Maar hoeveel er wellicht ook valt af te dingen op de strategieën en maatregelen van de regering, het OMT en het RIVM, is er nog een belangrijk aspect waardoor we hier zo moeilijk grip lijken te krijgen op de crisis: Nederlanders houden niet zo van regeltjes.

Dat bleek ook weer afgelopen najaar. Toen na de zomer duidelijk werd dat het virus zich toch ook mogelijk via de lucht verspreidt, kwam er – ineens – belangstelling voor de luchtkwaliteit in scholen. Er werd zelfs een heus onderzoek opgestart om te inventariseren of, en waar, er mogelijk problemen zouden zijn op dit gebied. Nou, die waren er. Het gros van de onderwijsinstellingen voldeed niet aan het programma van eisen Frisse Scholen. Erger nog, zelfs een niet onaanzienlijk deel voldeed niet eens aan de minimale eisen van het Bouwbesluit!

Voor menig deskundige waren de uitkomsten geen verrassing. Al jarenlang is ventilatie op scholen een ondergeschoven kindje, waar sinds de introductie van het PvE Frisse Scholen maar langzaam enige verandering in lijkt te komen. Maar wat de inventarisatie ook weer eens duidelijk maakt, is dat zelfs de meest basale regels zoals die in het Bouwbesluit staan omschreven, met grote regelmaat van de klok blijken te worden genegeerd.

De tijd dat we ons om moverende redenen laten overrulen door projectontwikkelaar, aannemer of klant, en daardoor zelfs basale regels links laten liggen, is nu wel voorbij. Immers, de meeste regels zijn er niet voor niets. En nu installatietechniek een steeds grotere rol gaat spelen in de gebouwde omgeving, wordt het de hoogste tijd dat we als installatiedeskundigen ook de daarbij behorende verantwoordelijkheid gaan nemen. Het kan zomaar mensenlevens schelen.