Als elk land 0,5 procent van zijn oppervlak met panelen bedekt en we onze nationale stroomnetten nog sterker met elkaar verbinden, dan hebben we voldoende voor onze gehele elektriciteitsbehoefte. Uiteraard ervan uitgaande dat we dit dan optimaal beheren met slimme energiemanagementsystemen en in combinatie met voldoende opslag en windenergie om ook ’s avonds de lampen te laten branden. Overigens is die 0,5 procent gebaseerd op de te verwachten, toekomstige vraag, dus inclusief de verdere elektrificatie van onze maatschappij.

Om het wat grijpbaarder te maken, ben ik eens aan het rekenen geslagen. De opper­vlakte van ons land is ruim 41.500 km². Willen we voldoen aan die 0,5 procent, dan zou dat betekenen dat we ongeveer 207,5 km² moeten bedekken met zonnepanelen. Nu klinkt dat heel erg veel: een strook van 207, 5 kilometer lang – grofweg de afstand Assen - Eindhoven – en dat dan één kilometer breed. Waar gaan we in ons kleine landje die ruimte vinden?
Nou, dat kan bij nader inzien nog wel eens meevallen. Het Markermeer bijvoorbeeld heeft een oppervlakte van 700 km². Als we iets minder dan een derde daarvan vol leggen dan zijn we er al. Sterker: als we de helft vol leggen, dan is ook België uit de brand. En met nog eens slechts 13 km² erbij, kunnen we er de hele Benelux kwijt.

Maar natuurlijk hoeft niet alles alleen in het Markermeer. We kunnen het ook verdelen: het IJsselmeer (1.133 km²), de Oosterschelde (350 km²) en het Grevelingenmeer (140 km²). Kortom, ondanks alle marktcijfers: de toekomst blijft toch wel zonnig!