In het najaar van 1973 draaide de isolatie-promotie van de overheid (met heuse tv-spotjes en paginagrootte advertenties in de dagbladen) nog uitsluitend om het binnenhouden van de warmte en het buitensluiten van de kou. Maar hoe serieus de boodschap toen ook was, met het einde van de oliecrisis in het voorjaar van 1974, verdween alle aandacht voor isolatie bijna even snel als dat ze was ontstaan.

Inmiddels zijn we vijftig jaar verder en opnieuw staat isolatie op de agenda; ook van ­overheidswege. En ditmaal gaat het niet alleen om het buitenhouden van de kou, maar ­evengoed om het buitenhouden van de warmte. Met nieuwe, hogere temperatuur-
gemiddelden en flinke uitschieters in de zomer tot ver boven de 30 °C, zijn oververhitting van woningen en hittestress in steden serieuze uitdagingen geworden. Temeer omdat de energie voor de nog altijd groeiende vraag naar koeling de spuigaten begint uit te lopen.

Wat dat betreft is het eigenlijk raar dat we onze energietransitie zijn begonnen met het zoeken naar duurzame alternatieven voor fossiele brandstoffen. Vrijwel alle aandacht gaat naar zaken als wind- en zonne-energie en geo- en aquathermie, maar we kijken nog nauwelijks naar hoe we de energievraag kunnen terugdringen. Ja, we hebben het wel ‘ook’ over isolatie, maar vooralsnog staat dat niet bovenaan het prioriteitenlijstje; noch bij particulieren, noch bij bedrijven, noch bij de overheid.

Dus: waarom hebben we wel een minister voor Klimaat en Energie, maar nog geen minister voor Isolatie?